با شاخه ی گل یخ
 از مرز این زمستان خواهم گذشت
جایی کنار آتش گمنامی
 آن وام کهنه را به تو پس می دهم
 تا همسفر شوی
 با عابران شیفته ی گم شدن
 شاید حقیقتی یافتی
همرنگ آسمان دیار من
 شهری که در ستایش زیبایی
 دور از تو قهوه ای که مرا مهمان کردی
 لب می زنم
 و شاخه ی گل یخ را کنار فنجان جا می گذارم
چیزی که از تو وام گرفتم
 مهر تو را به قلب تو پس می دهم
 آری قسم به ساعت آتش
 گم می کنم اگر تو پیدا کنی
 این دستبند باز شد اینک
 از دست تو که میوه ی سایش به واژه هاست

به بقای برده وار ادامه می دهیم و

در چرخ دنده خرد می شویم چرخ می شویم

فکر مسموم می چرخد

قصابی و سلاخی می شویم

هوای مسموم می چرخد

خریده می شویم   فروخته می شویم

هیولای کور

سلطه گر   غارتگر   ستمگر

به تنگ آمده

هر صبح تابوت خود را بر دوش می کشیم

بر ردی از دندان سبعیت

سرت را به دیوار می کوبی

با حسرت آدم به حساب آمدن

ـــ آخه پس حق من ... ـــ خفه !

هنر حسرت پرواز است

شعر راه ات می نماید به شفقت به مهر

جهان گسترده می شود

شکفته می شود

در خونت

خانه ی ما قلب جهان است

در گرگ و میش جهان  

به تو نگاه میکنم و میدانم تو تنها نیازمند یکی نگاهی تا به تو دل دهد ... آسوده خاطرت کند...
بگشایدت تا به در آیی...
من پا پس میکشم و در نیم گشوده به روی تو بسته میشود...